Twoja lokalizacja: Cała Polska [zmień lokalizację]
Kontrast: A A A
Czcionka: A A+ A++
REPORTAŻE

POLECANE MIEJSCA

Miejsce przyjazne

Szpital Wojewódzki w Gdyni

http://szpitalegdynia.eu/

Szpitale Wojewódzkie w Gdyni Sp. z o.o.

Szpital Morski im. PCK

Powstania Styczniowego 1,

81-519 Gdynia

22 480 08 00

Historia Szpitala Morskiego im. PCK

Historia Szpitala Marskiego rozpoczęła się dnia 23 lutego 1957 roku z chwilą przekazania Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni przez Dowództwo Marynarki Wojennej w Gdyni – terenu i koszar wojskowych w Redłowie. Dyskusja prowadzona między Prezydiami Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku i Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni na temat wykorzystania uzyskanych budowli została rozstrzygnięta na korzyść budowy i uruchomienia Szpitala. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku zleciło mgr inż. architektowi Stanisławowi Mrozowskiemu opracowanie generalnych założeń Szpitala, natomiast Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni uchwałą z dnia 21 maja 1957 roku powołało, po rozstrzygnięciu konkursu, dr med. Władyslawa Czaplińskiego, ówczesnego adiunkta Kliniki Chorób Wewnętrznych w Gdańsku, na stanowisko dyrektora Szpitala. Dnia 16 sierpnia 1957 roku Komisja Oceny Projektów Inwestycyjnych Ministerstwa Zdrowia zatwierdziła proponowane założenia projektowe do realizacji traktując je jako projekt wstępny ustalając liczbę lóżek na 413, a koszt globalny na 16.026.700 zł, natomiast 15 września 1957 roku Ministerstwo Zdrowia zatwierdziło założenie projektowe adaptacji budynków przejętych od dowództwa Marynarki Wojennej na Szpital Miejski w Gdyni Redłowie. W dniu 30 września Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni podjęło uchwałę o powołaniu samodzielnej jednostki prawno-gospodarczej pod nazwą „Szpital Miejski w Gdyni-Redłowie. Tą samą uchwałą Prezydium przeznaczyło kompleks budynków pokoszarnych i przyległy teren na siedzibę tegoż Szpitala. Kadrowa grupa która wzięła na siebie ciężar budowy Szpitala była bardzo nieliczna i składała się zaledwie z kilku osób a miała do wykonania ogrom pracy. Ta mała garstka ludzi mogła wykonać tak wiele, gdyż posiadali entuzjazm, pracowitość upór i umiejętności organizacyjne. Należeli do nich poza dyrektorem Czaplińskim, jego zastępca do spraw organizacyjnych Marian Jarosiński inż. Jan Niedostatkiewicz pełniący obowiązki kierownika działu inwestycji, Józef Wałowicz – intendent prowadzący jednocześnie dział zaopatrzenia, przełożona pielęgniarek Leokadia Frankowska, ponadto pracownica biurowa i goniec. Opracowanie pełnej dokumentacji techniczno-finansowej dla budowy i przebudowy Szpitala powierzone zostało „Miastoprojektowi” w Gdańsku we wrześniu 1957 roku. Pod kierownictwem mgr inż., architekta Witolda Wyszyńskiego powstała dokumentacja budowy i przebudowy oparta o wcześniejsze założenia inż. Mrozowskiego, który w dalszej fazie budowy pełnił też nadzór autorski. Tak więc dzisiejszą formę Szpital zawdzięcza w pierwszym rzędzie inżynierom Mrozowskiemu i Wyszyńskiemu. Architekci nie mieli łatwego zadania gdyż w sztywne ramy istniejących murów pokoszarowych musieli wkomponować nie tylko nowe budowle ale przede wszystkim oddziały szpitalne z możliwie nowoczesnym i funkcjonalnym ich rozwiązaniem. Zadaniem ich było również wkomponowanie w uzyskaną powierzchnię jak najwięcej łóżek a ze względu na szczupłość kredytów, jak najmniejszym kosztem dokonać budowy i adaptacji. Dzieło ich pracy należy ocenić w świetle późniejszej co­dziennej praktyki – wielce pozytywnie. Tempo przygotowania dokumentacji było niezwykle szybkie – już w grudniu 1957 roku można było przystąpić do budowy „Łącznika” między budynkami koszarowymi. 14 grudnia 1957 roku wmurowany został akt erekcyjny. Pośpiech ten był po­dyktowany dwoma względami. Z jednej strony ogromna presja społeczna wynikająca z zapotrzebowania ma łóżka szpitalne, z drugiej obawa, że Dowództwo Marynarki Wojennej może cofnąć swój dar dla społeczeństwa Gdyni. Ta druga obawa nie była bezpodstawna, gdyż przybyła w marcu 1958 roku Komisja z Kwatermistrzostwa MON tylko na podstawie daleko zaawanso­wanej budowy łącznika zaniechała czynności rewindykacyjnych. Umowa o budowę Szpitala podpisana została z Przedsiębior­stwem Budownictwa Miejskiego w Gdyni, którego dyrektorem naczelnym był wówczas inż. Mieczysław Wójcik – późniejszy Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni. Dnia 28 listopada 1958 roku uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej zatwierdzona została nazwa Szpitala „Szpital Morski im. PCK w Gdyni Redłowie” – przyjęte zostały w uzasadnieniu sugestie Dyrekcji i Społecznego Komitetu Budowy Szpitala. Szpital był nastawiony w pierwszym rzędzie na udzielanie pomocy leczniczej ludziom morza, marynarzom, rybakom i stoczniowcom, a obranie patronatu PCK jest usprawiedliwiane dotychczasową pomocą, jaką PCK udzieliło Szpitalowi zarówno w okresie jego powstania, jak też na etapie jego budowy i adaptacji oraz ze względu na głęboką treść humanitarną jaka się kryje za faktem oddania wojskowych koszar chorym ludziom dla leczenia ich cierpień.Dnia 10 sierpnia 1959 roku Kuratorium Okręgu Szkolnego w Gdańsku powołało do życia szkołę specjalną podstawową i przedszkole w Szpitalu Morskim. Przytoczony rys historyczny ilustruje tworzenie podstaw prawnych związanych z organizowaniem Szpitala i jego budową. Dwa czynniki leżące u podstaw samej realizacji inwestycji wpłynęły od początku w sposób zasadniczy na jej przebieg. Czynnikami tymi były: Społeczna potrzeba jak najszybszego przysporzenia łóżek szpitalnych, gdyż Szpital Miejski w Gdyni odmówił w 1957 roku 8 tysiącom pacjentów przyjęcia do leczenia z powodu braku miejsc. Konieczność doraźnego i jak najszybszego efektu usługowego w formie oddania lóżek, jako wyrazu spłaty wydatków poniesionych na służbę zdrowia i obawa aby MON nie, przejęło ponownie budynków w wypadku ich niewykorzystaniem. Jeżeli się zważy, że w trzy miesiące od zatwierdzenia in­westycji przez Ministerstwo Zdrowia, przedsiębiorstwo bu­dowlane rozpoczęło pracę, to fakt ten charakteryzuje wielki pośpiech jaki towarzyszył budowie. Duża i złożona inwestycja była rozpoczęta bez. opracowanego projektu wstępnego i założeń ekonomiczno-finansowych, bez dokumentacji technicznej i kosztorysowej i bez zapewnienia kredytów. Dokumentacja opracowywana bardzo pośpiesznie była dostarczana przez cały okres budowy fragmentarycznie, z dużymi brakami i opóźnieniami. W takich warunkach nie mogła być ona należycie weryfikowana, a poszczególne jej składniki nie zawsze były między sobą skoordynowane – jeśli dodać do tego duże trudności wyposażeniowe, trudności w nabywaniu sprzętu i urządzeń będziemy mieli obraz gigantycznej pracy jaka musiała być w krótkim czasie wykonana. Dzięki dużemu zaangażowaniu, ofiarności i uporowi skromnej kadry , przy wydatnej pomocy ze strony miejscowych władz, oraz niestrudzonym wysiłkom tak finansowym jak i organizacyjnym Społecznego komitetu Budowy Szpitala, w dniu 3 listopada 1958 roku. pierwsze łóżka szpitalne zostały oddane do użytku chorych. Było to zaledwie w rok i jedenaście miesięcy od rozpoczęcia budowy. Uruchomiono wówczas 40 łóżek dermatologicznych, 30 lóżek dziecięcych i 86 łóżek chorób wewnętrznych. – razem 156 łóżek. Ordynatorem Oddziału Dermatologicznego został z wyboru dr med. Stanisław Pawłowski, były długoletni adiunkt Kliniki Dermatologicznej Akademii Medycznej w Gdańsku, znany w sferach lekarskich działacz społeczny. Oddział Pediatryczny objęła również z wyboru docent Akademii Medycznej dr med. Gerda Walczukowa – świetny pedagog i wielce doświadczony Klinicysta. Oddział Chorób Wewnętrznych objął dr med. Włodzimierz Surewicz – były adiunkt Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej, znakomity internista. Równocześnie oddano do użytku całe zaplecze gospodarcze oraz aptekę i laboratorium analityczne – nie było jednak jeszcze pracowni rentgenowskiej, prosektorium itp. W roku 1960 zwiększono liczbę łóżek do 181 przez uruchomienie pododdziału niemowlęcego w oddziale chorób dzieci. Kierownictwo Apteki szpitalnej objęła mgr farmacji Helena Belke, wieloletnia, doświadczona pracownica apteki w Akademii Medycznej. Kierownictwo pracowni analitycznej powierzono wychowance Gdańskiej Szkoły Laborantek Medycznych Zofii Jakobi, długoletniej pracownicy laboratoriów klinicznych AMG. Od polowy kwietnia 1961 roku doszły do eksploatacji 122 łóżka ginekologiczno-położnicze, 49 łóżek chirurgicznych, 100. łóżek oddziału noworodków i. wcześniaków jak również wszystkie pracownie, których nie oddano w pierwszej fazie budowy z przyczyny ich lokalizacji w łączniku. Pierwszym kierownikiem organizatorem Pracowni Rtg była stypendystka lek. med. Krystyna Biernacka. Od 1.09.1964 roku kierownictwo Zakładu Rtg objął powołany drogą konkursu lek. med. Jerzy Zdrojewski, długoletni, doświadczony, starszy asystent. Zakładu Rtg przy Akademii Medycznej – pod jego kierownictwem Zakład znacznie się rozwinął i poszerzył zakres swych świadczeń. Oddział Położnictwa i Ginekologii podzielony był na dwa sa­modzielne oddziały, którymi naprzemian kierowali powołani drogą konkursu dr med. Antoni Chmielecki i dr med. Zenon Firyn. Podział taki w praktyce nie zdawał egzaminu i z tego też powodu powołano dniem 1.X.1966 roku drogą konkursu dr med. Włodzimierza Wieloszewskiego, byłego adiunkta Kliniki Położniczo-Ginekologicznej AMG na stanowisko ordy­natora obu połączonych oddziałów. Oddziałem Noworodków i Wcześniaków w tym również oddzielonym oddziałem dla wcześniaków urodzonych poza Szpitalem z całego województwa gdańskiego kierowała od początku powołana drogą konkursu lek. med. Zofia Józefowicz, doświadczony pediatra niezwykle sumienny i pracowity specjalista, byty starszy asystent Kliniki Pediatrycznej Akademii Medycznej. Ordynatorem Oddziału Chirurgicznego, powołanym z konkursu został dr med. Zenon Schleifer, byty starszy asystent II Kliniki Chirurgicznej, doświadczony chirurg i organizator. Położył on duże zasługi już w czasie budowy oddziału jak i traktu operacyjnego, wprowadzając wiele pomysłowych zmian . udoskonaleń do samego planu budowy, jak i wyposażenia. będąc przez parę lat kierownikiem traktu operacyjnego zajął się jego w efekcie bardzo dobrym wyposażeniem w sprzęt i narzędzia oraz w sprzęt anestezjologiczny. Z konieczności szkolił asystentów z oddziału chirurgicznego i ginekologiczno-położniczego w działalności anestezjologicznej. W styczniu 1961 roku został oddany do użytku pełno profilowy Zakład Anatomii Patologicznej, który od początku pełnił usługi w zakresie histopatologii dla Gdyni, Sopotu, powiatów puckiego, lęborskiego i wejherowskiego. Jego kierownictwo objął lek. med. Swiętosław Jaszczenko, byty adiunkt Zakładu Anatomii Patologicznej AMG. Ostatnim obiektem przewidzianym do przebudowy był budynek, w którym umiejscowiono dwa oddziały gruźlicy płuc – przyjęcie pierwszych pacjentów nastąpiło 20 listopada 1962 roku. Ordynatorem Oddziału męskiego została lek. med. Helena Krzyżanowska a oddziału kobiecego lek. med. Bogdan Kuszewski – oboje byli pracownicy Kliniki Gruźlicy Płuc – objęli swoje stanowiska drogą konkursu. Ze względu na wysokie kwalifikacje ordynatorów doskonale warunki bytowe chorych i wyposażenie, oddziały zostały wyznaczone do leczenia gruźlicy lekoopornej i ciężkich stanów. Niebawem też powstało przy tych oddziałach specjalistyczne laboratorium bakteriologiczne. W marcu 1960 r. utworzono w ramach powstałego w międzyczasie w oddziale chorób wewnętrznych oddział kliniczny Instytutu Medycyny Morskiej. Ordynatorem obu był dyrektor Szpitala dr med. Władysław Czapliński a później, po wyodrębnieniu 25 lóżek z I Oddziałem Chorób Wewnętrznych dr med. Lesław Łaba. Od momentu rozpoczęcia budowy w dniu 14 12 1957 r. do dnia 20.11.1962 roku, a więc w niespełna 5 lat oddano w użytkowanie 591 lóżek w 11 oddziałach i wszystkie zasadnicze obiekty pomocnicze umożliwiające prawidłową pracę. Należy tu nadmienić w kilku zdaniach o efektach finansowo – ekonomicznych budowy i przebudowy Szpitala w pierwszym jego etapie. Zakładano w projektach wybudowanie 413 łóżek, otrzymano 591 lóżek. Koszt budowy jednego łóżka wyniósł około 88 tys. .zł., a po wliczeniu wartości uzyskanych budynków, za które notabene nie zapłacono nikomu, koszt wyniósł około 111 tys. zł, za łóżko. Jeżeli się weźmie pod uwagę, że koszt jednego łóżka w budowanych wówczas szpitalach kształtował się w wysokości 175 do 256 tysięcy to trzeba przyznać bezstronnie, że efekt ekonomiczny był wysoce udany. Przeciętny okres budowy dużego Szpitala trwał wówczas 9 – 11 lat. Mówiąc o historii Szpitala Morskiego niepodobna jest nie wspomnieć o Społecznym Komitecie Budowy i Przebudowy Szpitala, założonym przez Mariana Gregorka, Prezesa Wojewódzkiego Zarządu PAK – wielkiego propagatora i rzecznika tej budowy i nadania tworzonemu Szpitalowi odpowiedniej rangi społecznej. Z jego inicjatywy wciągnięto do Komitetu szereg działaczy politycz­nych i społecznych z Trójmiasta. Komitet prowadził żywą propagandę i szeroką akcji finansową oraz objął wspólnie z PCK i Związkiem Marynarzy i Portowców patronat nad szpitalami Efekt działalności finansowej mierzył się sumą 26 000 000 zł – na owe czasy wcale pokaźną. Komitet rozpisał zamknięty kon­kurs na gmach Szkoły dla Pielęgniarek – powstały 3 piękne i interesujące koncepcje architektoniczne wykorzystujące naturalną rzeźbę terenu oraz myśli organizacyjne i doświadczenia kompetentnych fachowców z kraju i zagranicy, Wielka szkoda, że nie zdołano tej potrzebnej, pożytecznej i pilnej inwestycji umieścić w planach budowy Szpitala. Po uruchomieniu Szpitala Morskiego przewodnictwo Komitetu, który przekształcił się w Społeczną Radę Szpitala Morskiego im. PCK przejęła mgr Krystyna Kruszko; wielka szkoda, że został on w międzyczasie rozwiązany decyzją władz administracyjnych. Zostały w ten sposób zaprzepaszczone duże możliwości powiązania Szpitala ze społeczeństwem, co przyniosłoby niezawodnie obopólne korzyści. Kontynuatorem chlubnej tradycji społecznego Komitetu jest grupa gdyńskich zakładów pracy i Zarząd Główny Związku zawodowego Marynarzy i Portowców – którzy jako wypróbowani przyjaciele w każdej trudnej dla Szpitala sytuacji skłonni są do cennej pomocy i świadczenia potrzebnych nam usług. Zawsze mogliśmy liczyć na pomoc – nierzadko w czynie społecznym, takich zakła­dów jak: Radmor, Dalmor, PBK w Gdyni, PLO w Gdyni., OPEC w Gdyni. Budowa i przebudowa Szpitala Morskiego została dokonana w ciągu 5 lat. Zyskano więc ogromnie na czasie, co było niezmiernie cennym zjawiskiem, biorąc pod uwagę wielki brak lóżek w Gdyni. Zbiegiem czasu poszczególne oddziały Szpitala dosko­naliły i poszerzały zakres swojej działalności świadcząc specjalistyczne usługi. w poważniejszych przypadkach również w całej północno-zachodniej części województwa. Szpital Morski z biegiem lat poszerzał zakres swojej działalności poprzez uruchamianie nowych oddziałów w nowych specjal­nościach – i tak w 1960 r. został oddany do użytkowania pawilon Fundacji „Sue Ryder Home”, w którym umiejscowiono łóżkowy oddział Radioterapii wyposażony w dwa aparaty terapeutyczne do głębokich napromieniowań rentgenowskich. Ordynatorem tego oddziału została z konkursu lek. med. Halina Kleina-Dacewicz były st. asystent Kliniki Onkologicznej AMG. Oddział ten w miarę unowocześniania lecznictwa nowotworowego sięga do coraz dosko­nalszych metod leczniczych. I tak sukcesywnie wprowadzał leczenie kompleksowe przy pomocy chemioterapii, radioterapii i chirurgii w oparciu o ma­cierzyste oddziały chirurgii ogólnej i chirurgii dziecięcej. W 1975 roku, po wybudowaniu drugiego pawilonu i części zabie­gowej oddział powiększył się do 61 łóżek oraz poszerzył metody lecznicze wprowadzając bardzo skuteczne w przypadkach leczenie pierwiastkiem promieniotwórczym cez za pomocą unikalnej automatycznej aparatury, a w 1978 r. rozpoczęto leczenie radem. Od 1979 roku rozpoczeła się budowa pomieszczenia bunkrowego w którym zainstalowani zostanie akceerator Neptun 10 – przyspieszacz elektronów – będący najnowocześniejszym urządzeniem do leczenia energią promienistą -bardziej doskonałym niż „Bomba Kobaltowa” Od 1975 roku, po przejściu na emeryturę pierwszego ordynatora oddziału funkcję tę pełni z konkursu dr med. Eugenia Jordan, byty adiunkt Kliniki Onkologicznej. W 1965r. otwarty został 45 łóżkowy oddział Chirurgii Dziecięcej, którego ordynatorem został powołany z konkursu dr med. Edmund Labun były starszy asystent Kliniki Chirurgii Dziecięcej AM. Fakt ten miał duże znaczenie, gdyż Gdynia nie miała dotychczas takiego specjalistycznego oddziału ani przychodni, którą zorganizowano zaraz po otwarciu oddziału. Od początku oddział stosuje wymianę rotacyjną asy­stentów Przychodni umożliwiając w ten sposób specjalistyczną jej obsadę i zdobywanie specjalizacji. Zarówno Oddział jak i Przychodnia świadcząc usługi tej specjalności dla pacjentów z poza Gdyni i również dla miasta Sopot i dawniejszych powiatów lęborskiego, puckiego i wejherowskiego, przy czym od 1978 r. jeden z asys­tentów objął stanowisko ordynatora oddz. chirurgii Dziecięcej w szpitalu w Wejherowie. W związku ze zwiększeniem liczby, łóżek chirurgicznych zaistniała potrzeba utworzenia w szpitalu anestezjologii z prawdziwego zdarzenia. Podwaliny jej tworzył od 1965 roku kmdr dr Edward Bogacki – kierownik działu anestezjologii Szpitala Marynarki wojennej w Oliwie. Powołany został samodzielny Oddział Anestezjologii wyposażany sukcesywnie w etaty lekarskie i pielęgniarskie, w aparaturę anestezjologiczną i reanimacyjną. Od 1 października 68 r. oddziałem kieruje dr med. Marian Wroczyński, były długoletni anestezjolog z II Kliniki Chirurgicznej. Od 14 lipca 1967 rok rozpoczął działalność Punkt Krwiodawstwa przy naszym szpitalu. Organizatorami jego byli piel. Janina Rosiek i dr med. Edmund Labun – jego 1-szy kierownik; Od 1975 roku kierownictwo Punktu przejęła dr Barbara Bielińska-Gregorek. Punkt Krwiodawstwa z braku innych możliwości zorganizowany, został w bardzo niewłaściwych pomieszczeniach piwnicznych – jego początkowa działalność była bardzo skromna – zaczynaliśmy od pobierania kilkudziesięciu litrów krwi rocznie – obecnie pobieramy ponad 1000 litrów rocznie – wyłącznie od dawców honorowych i rodzinnych. Jest rzeczą niewątpliwą, że intensywna działalność propagatorska kierownictwa Punktu była i jest motorem tak rozpowszechniane w gdyńskim społeczeństwie szlachetnej idei honorowego krwiodawstwa – dzięki szlachetnej hojności dawców krwi możemy wszystkim, którzy tego najcenniejszego leku jakim jest krew potrzebują zapewnić odpowiednią jej ilość w obu gdyńskich szpitalach w dniu 31 grudnia 1974r: dr med. Władysław Czapliński ustąpił ze stanowiska dyrektora Szpitala Morskiego ze względu na wiek zatrzymując obowiązki .ordynatora II Oddziału Chorób Wewnętrznych Dyrektorem Szpitala został mianowany, po wygraniu konkursu lek. med. Henryk Zeleniecki, byty ordynator oddziału ginekologiczno-położniczego w Złotowie. Z dniem 30 czerwca 1972 roku przeszedł na zasłużoną emeryturę dr med. Władysław Czapliński budowniczy, organizator, niestrudzony w zabieganiu o rozwój i doskonalenie Szpitala, pierwszy jego dyrektor, długoletni ordynator II Oddziale Chorób Wewnętrznych, doskonały specjalista, wielki lekarz, wielki nasz przyjaciel, Ordynatorem II Oddziału Chorób Wewnętrznych mianowany został doc. dr med. habil. Władysław Wermut z Instytutu chorób wewnętrznych Akademii medycznej w Gdańsku. Z dniem 31.I.1979r po przejściu na emeryturę zasłużonego ordynatora I Oddziale Chorób wewnętrznych dr med. Włodzimierza Surewicza kierownictwo obu oddziałów scalonych w jeden objął doc. Wermut. W związku z wprowadzeniem nowych zasad organizacyjnych Służby Zdrowia w Polsce z dniem 1 października 1973 roku Szpital Morski wszedł w skład Zespołu Opieki Zdrowotnej Nr 2 w Gdyni stanowiąc jego bazę łóżkową oraz specjalistyczne kierownictwo w zakresie dyscyplin klinicznych reprezentowanych w jego murach, w 1975 r. powzięta została decyzja przeprofilowania Szpitala, podyktowana katastrofalnym brakiem lóżek położniczych w Trójmieście. mocą decyzji władz nadrzędnych likwidacji ulęgły oddziały gruźlicy płuc a lecznictwo specjalistyczne w tej specjalności objął dla ludności całej – Gdyni Szpital ZOZ Nr 1. Ordynator jednego z tych oddziałów dr Bogdan Kuszewski przeszedł do pracy na tym samym stanowisku do ZOZ-u Nr 1, ordynator drugiego oddziału i część kadry lekarskiej pozostali na miejscu obejmując pracę w 40 łóżkowym oddziale pulmonologii niegruźliczej. Wspomniane przeprofilowanie pozwoliło zwiększyć liczbę lóżek internistycznych do 100 poza wspomnianą pulmonologią, zwiększyć liczbę łóżek chirurgicznych do 71 zwiększyć liczbę łóżek chirurgii dziecięcej do 56, a co najważniejsze liczbę łóżek oddziału położniczego do 150 oraz liczbę lóżek dla noworodków i wcześniaków do 100. Opisany wyżej przyrost lóżek pociągnął za sobą zwiększenie zasięgu działania poszczególnych oddziałów poza teren ZOZ’u Nr 2, i tak oddział położniczo-ginekologiczny hospitalizował pacjentki z Sopotu, Oliwy, Przymorza, Żabianki i Zaspy. Oddziały Chorób Wewnętrznych, Chirurgii Ogólnej i Dziecięcy z miasta Sopot. Szereg oddziałów, których specjalność nie jest reprezentowana w ZOZ-ie nr 1 świadczył usługi dla ludności obu ZOZ-ów gdyńskich jak Dermatologia – inne jak Neurologia, Chirurgia Dziecięca i Radioterapia, ponadto dla miasta Sopot i całej północno-zachodniej części województwa gdańskiego, a oddział Radioterapii nawet województwa słupskiego. Przedstawiana w skrócie historia budowy, rozbudowy i doskona­lenia pracy Szpitala Morskiego nie byłaby pełna, gdyby nie przytoczyć tego, co dla takiego przedsięwzięcia jak tworzenie placówki powołanej do niesienia pomocy, ulgi cierpiącym jest najważniejsze.

Komentarze
Jeśli chcesz dodać komentarz lub zobaczyć inne komentarze, musisz się zalogować.

ZOBACZ PODOBNE MIEJSCA