Twoja lokalizacja: Cała Polska [zmień lokalizację]
Kontrast: A A A
Czcionka: A A+ A++
REPORTAŻE

Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją

Avatar
Dodano: 2017-02-23 przez: Admin Rampy

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja stanowi obecnie czwarty najpoważniejszy problem zdrowotny na świecie. Dotyka około 10 procent populacji.
 

Aby stwierdzić występowanie epizodu depresyjnego (klasyfikacji ICD-10), muszą występować przez co najmniej dwa tygodnie przynajmniej dwa z trzech poniższych objawów:

·        obniżenie nastroju,

·        utrata zainteresowań i zdolności do radowania się,

·        zmniejszenie energii prowadzące do wzmożonej męczliwości i zmniejszenia aktywności;

oraz dwa lub więcej spośród następujących objawów:

·        osłabienie koncentracji i uwagi,

·        niska samoocena i mała wiara w siebie,

·        poczucie winy i małej wartości,

·        pesymistyczne, czarne widzenie przyszłości,

·        myśli i czyny samobójcze,

·        zaburzenia snu,

·        zmniejszony apetyt.

 

    Towarzyszenie bliskiej osobie, którą dotknęła depresja jest niezwykle trudne. Dzieje się tak z kilku powodów.  Z jednej strony,  sami odczuwamy nieprzyjemne stany widząc, że ktoś bliski cierpi, a my nie możemy natychmiast mu pomóc, tak aby już nie doświadczał bólu i niemocy. Martwimy się, czujemy się winni, odczuwamy lęk i obciążenie tą sytuacją. Z drugiej strony - czasami reagujemy złością lub obojętnością na to, co dzieje się z chorym. Złość jest często powiązana z naszą bezradnością i niezrozumieniem istoty choroby. Pozostaje jakaś cząstka niedowierzania, że to depresja, a nie zwyczajny brak motywacji  i zaangażowania. Niektórzy przejmują totalną kontrolę z lęku, że kiedy czegoś nie dopilnują, może dojść do tragedii.

   Zaburzenia depresyjne (inaczej depresja, od łac. depressio – „głębokość”, deprimere – „przygniatać”) pojęcie stosowane w terminologii psychiatrycznej, odnoszące się do zespołów objawów depresyjnych występujących w przebiegu chorób afektywnych (określanych także jako zaburzenia afektywne, zaburzenia nastroju). Zespoły te objawiają się głównie obniżeniem nastroju (smutkiem, przygnębieniem, niską samooceną, małą wiarą w siebie, poczuciem winy, pesymizmem, u części pacjentów myślami samobójczymi), niezdolnością do przeżywania przyjemności (anhedonią), obniżeniem napędu psychoruchowego (spowolnieniem), zaburzeniem rytmu dobowego (bezsennością lub nadmierną sennością) lub zmniejszeniem apetytu (rzadziej wzmożeniem apetytu).

 

Dekalog pomagającego:

 

1.      Zauważ problem. Nazwij go razem z bliską osobą.

2.      Określ, w czym możesz pomóc: rozmowa, kontakt ze specjalistą, zadbanie o codzienne sprawy i obowiązki.

3.      Bądź jedną z kilku osób, które pomagają. Nie określaj siebie jako jedynego opiekuna, „wybawcy”.

4.      Skonsultuj się ze specjalistą, szukaj wskazówek, jak pomagać w tej konkretnej sytuacji, przy tych konkretnych objawach.

5.      Natychmiast interweniuj w przypadku zagrożenia życia. Zgłoś się z bliską osobą do najbliższej poradni specjalistycznej lub szpitala.

6.      Staraj się motywować osobę chorą do leczenia i aktywności - weź pod uwagę jej aktualne możliwości. Chwal i doceniaj jej wysiłki, nawet jeśli wydają się niewielkie.

7.      Nie oceniaj, nie krytykuj, staraj się rozumieć.

8.      Nie bój się pytać o samopoczucie, plany, potrzeby. Weź pod uwagę, że jest to wyraz zainteresowania, choć bliski może nie chcieć lub nie potrafić odpowiadać na twoje pytania.

9.      Poza pomaganiem, miej czas na swoje życie.

10.   Mów o swoich emocjach i o tym, co się z tobą dzieje.

 

   Warto pamiętać, że wszystkie uczucia, jakie się pojawiają, są naturalne i wynikają z kilku czynników. Intensywność objawów, czas trwania, zaangażowanie innych osób w pomoc, rodzaj relacji jaka nas łączy z osobą chorą, nasz sposób reagowania na sytuacje trudne i nasza kondycja psychiczna odgrywają ogromną rolę i wpływają na to, jak się czujemy i co robimy.

   Przede wszystkim to my jesteśmy odpowiedzialni za to, co zrobimy z tymi uczuciami i jak w sytuacji pomagania, odniesiemy się do chorego i samego siebie.

 

Co robić, kiedy chory nie chce się leczyć?

 

    Chorzy na depresję, często nie mają siły, aby podjąć leczenie,  istnieje więc konieczność zatroszczenia się bliskich osób o pokierowanie chorego do lekarza, psychoterapeuty oraz - późniejsze - pilnowanie przyjmowania leków. Decyzja chorego o chęci leczenia przychodzi z czasem, gdyż chory musi dojrzeć do niej, a zwlekanie doprowadza do doświadczania większego cierpienia niż w przypadku podjęcia natychmiastowego leczenia.

Aby pomóc osobie chorej, która nie chce się leczyć, trzeba zrozumieć istotę jej niechęci do podjęcia leczenia.

 

Najczęściej występują:

·        niechęć do kontaktu z lekarzem psychiatrą,

·        zaprzeczanie chorobie, chory jest więc przekonany, że podjęcie leczenia nie jest potrzebne,

·        lęk przed opinią bliskich,

·        obawa przed lekami i leczeniem szpitalnym, gdy zaszłaby taka potrzeba;

·        niechęć do leczenia, brak wiary w skuteczność, poczucie beznadziei wynikające z samej istoty depresji i będące jej objawem,

·        opór wynikający z cech charakteru (trudności z przyjmowaniem pomocy, przyznawaniem się do emocji, złego samopoczucia),

·        opór spowodowany formą namawiania do leczenia  - nachalne narzucanie przez bliskich konieczności leczenia, wywieranie presji, zastraszanie.

 

   Osoby chore na depresję mogą doświadczać bezradności w poszukiwaniu pomocy.
W związku z  tym aktywne działania bliskich są szczególnie istotne i potrzebne.

źródło: http://oik.tarnow.pl

Komentarze
Jeśli chcesz dodać komentarz lub zobaczyć inne komentarze, musisz się zalogować.